- Zdaje mi się, że klimat w Poznaniu jest inny od tego w Krakowie i Warszawie. To nie są bardzo duże różnice. One są na poziomie dowcipów i zwyczajów, ale na pewno są.

- Architektura. To uderzające, kiedy się przyjedzie do Poznania. W Niemczech nigdy nie widziałem takiej architektury, jak Zamek cesarza Wilhelma. Ta architektura okazała się ciężka, okropna. W Krakowie ani w Warszawie tego nie ma. W Krakowie jest Wiedeń.

- Jestem w Poznaniu bardzo krótko. Pierwszego dnia byłem na Uniwersytecie, w dawnej niemieckiej dzielnicy. A drugiego dnia na Rynku i tam jest już inny Poznań. Przyjemniejszy, lekko urozmaicony. Architektura renesansowa, barokowa, mieszczańskie domy. Zupełnie inny Poznań.

- To nie jest żart.

- W sensie takim, jak później - kampanii prowadzonych przez państwo - nie było. Szkoda, że Polacy żyją od 50 lat odcięci od Niemców. Przydałby się jakiś symbol, który by pokazał, że w przeszłości nie wszystko było złe. Trudno traktować wszystkich Niemców jak hitlerowców, Prusaków czy hakatystów. Takie podejście szkodzi Polakom.

- Cały czas próbuję zakamuflować moje zainteresowanie Polską. Żeby nie urazić czytelników, trzeba to robić umiejętnie. Ale i tak większość ludzi na Zachodzie i w Ameryce będzie zszokowana historią Polski. Nawet osoby wykształcone prawie nic o niej nie wiedzą.

- Bo za mało było Daviesów. To kwestia słabej pozycji Polski w XIX w., gdy powstawała historia jako dyscyplina naukowa. Była wtedy w historii szkoła pruska, angielska, rosyjska. Nie było polskiej, znanej na świecie. Kraj nie miał mocnej pozycji politycznej. Tak samo w XX wieku.

- Tak, ale nie tylko. Na świecie ścierają się ze sobą różne interesy. W XIX w. wszyscy byli zachwyceni potęgą Prus, które były dynamicznym państwem. Państwo pruskie utrzymywało cały sztab historyków. Mieli prestiż i pieniądze na tłumaczenia. Na przykład, gdy w XIX-wiecznej Anglii rozwijała się szkoła historyczna, wszyscy czytali dzieła niemieckie, przeważnie pruskie. Więc punkt widzenia Prus był bardzo mocno akcentowany, a punkt widzenia Polski prawie wcale.

W XX w. język polski znało niewielu naukowców. Znacznie więcej uczonych władało niemieckim czy rosyjskim. Ponieważ Polska w czasach PRL-u była drugorzędna politycznie, traciła też jej kultura.

- Na skalę Europy średnia. Wielka Brytania też jest średnia.

- Nawet ja byłem zszokowany, kiedy recenzent, profesor z Oxfordu, bardzo pochwalił moją książkę. Nie tylko za to, że jest dobrze napisana, ale także za mnóstwo ciekawych informacji. Dowiedział się z niej na przykład, że istniało takie państwo, jak polsko-litewska Rzeczpospolita Obojga Narodów.

Pamiętam, jak w Stanford wywiesiłem na drzwiach mojego pokoju mapę dawnej Rzeczypospolitej. Słyszałem uwagi zza zamkniętych drzwi. Myśleli, że ja tę mapę sobie wymyśliłem.

- Ówczesny prezes [Towarzystwa Historyków Amerykańskich], więc nie byle kto, dziwił się, że na tej mapie był Kijów. "Co tu robi rosyjskie miasto?" - pytał. Bo o Ukrainie też nie wiedział.

- To nie jest kwestia winy. To kwestia sił, kwestia polityki. Kwestia dżungli. W Ameryce jest dżungla etniczna, gdzie Polonia ma średnią pozycję liczebnie, ale bardzo słabą politycznie, z różnych względów nie umie się bronić.

- Jeśli coś wiedzą, to słyszeli o kraju zdeptanym. Ja pokazuję kraj żyjący, pełen tradycji.